Niegodność dziedziczenia a prawo do zachowku

 

Podstawy niegodności zostały podzielone na 3 grupy:

 

1. gdy spadkobierca (zapisobierca) dopuścił się umyślnie ciężkiego przestępstwa przeciwko spadkodawcy

 

2. gdy spadkobierca ( zapisobierca) podstępem lub groźbą nakłoni spadkodawcę do sporządzenia lub do odwołania testamentu, albo w taki sam sposób przeszkodzi spadkobiercy sporządzenie lub odwołanie testamentu

 

3. gdy spadkobierca ( zapisobierca ) umyślnie ukrył lub zniszczył testament spadkodawcy, podrobił, przerobił albo świadomie skorzystał z testamentu podrobionego lub przerobionego przez inną osobę

 

 

Przyczyny uznania za niegodnego wyczerpująco zostały wymienione w art. 928 par. 1 kc . Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą sądów polskich ( np. II CKN 627/98, VI ACa 82/13 ) zachowanie spadkobiercy nawet sprzeczne z powszechnie przyjętymi obyczajami, ale nie będące jednym z tych wyżej wymienionych, nie może stanowić uznania za niegodnego. 

 

W przypadku ujemnie ocenianych zachowań małżonka/małżonki, ale niestanowiących naruszeń wymienionych w art., 928 kc -  zastosowanie znajdzie instytucja powództwa z art. 940 kc opisana przeze mnie w poprzednim artykule.

 

Żądanie uznania spadkobiercy za niegodnego podlega rozpoznaniu w procesie.

 

Skutki uznania za niegodnego:

 

Spadkobierca uznany za niegodnego zostaje wyłączony od dziedziczenia zarówno z ustawy i na podstawie testamentu, tak jakby nie dożył otwarcia spadku. 

Orzeczenie sądu jest wówczas konstytutywne z mocą wsteczną ( ex tunc). Taki spadkodawca musi być wówczas traktowany jakby nigdy nie doszedł do dziedziczenia. 

 

UZNANIE ZA NIEGODNEGO OZNACZA POZBAWIENIE PRAWA DO ZACHOWKU